Ontdek Noorwegen – op naar Vikafjell (Vikafjellet)

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph. | © mare.photo

Een paar jaar geleden brachten we kerst door in de Sognefjord. Het enige dat we moesten doen om bij ons huis te komen was de met sneeuw bedekte pas door Vikafjell. De komende dagen reden we steeds opnieuw naar het niveau dat meer dan 1000 meter hoger ligt. En steeds opnieuw besloten we hier op een dag in de zomer te zijn. Vandaag is de dag.

Ontdek Noorwegen – op naar Vikafjell (Vikafjellet)

De Vikafjell (Vikafjellet) scheidt twee van de meest indrukwekkende fjorden in Noorwegen, de Sognefjord in het noorden en de Hardangerfjord in het zuiden. We komen met onze VW-bus via de Reichsstraße RV 13 van Vinje bijna naar het noorden naar Vik.

VW T6 California Beach 110 KW TDI 4Motion, rot

Mit dem VW T6 California Beach 110 KW TDI 4Motion auf den Weg ins Vikafjell (Vikafjellet) | © mare.photo

Wegen door langwerpige valleien, kleine boerendorpjes en rustige meren bieden een schilderachtige omgeving voor dit gebied van Hordaland en Sogn og Fjordane. We blijven stoppen op de langgerekte Myrkdalsvegen. Zon en wolken baden het Myrkdal steeds opnieuw in dramatisch en contrastrijk licht. We zien nog steeds alleen de met sneeuw bedekte bergen in de verte. Maar we weten dat we er snel middenin zullen zitten. Zelfs nu eind mei. Tijdens onze laatste tour in de jaarwisseling waren de temperaturen hier aanzienlijk lager dan min 20 graden Celsius. Maar nu is het lente in de bergen en daarom verwachten we een mix van dooiende sneeuw en dorre gebieden in zachtbruine en groene tinten.

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph., mare.photo

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph. | © mare.photo

Gelukkig duurt de reis naar Vikafjell (Vikafjellet) alleen al lang. Omdat voor ons de weg het doel is. Niets dat ons drijft. Behalve het verlangen om te ZIJN, hier te zijn. De weg stijgt langzaam en gestaag, de bergstroom met zijn vele takken haast zich bijna parallel in de vallei. Er zijn altijd kleine vakantiehutten van de lokale bevolking, omdat het hele gebied rond Vikafjell (Vikafjellet) en Myrkedal ideaal is voor langlaufen en wandelen.

We stoppen kort voor de omschakelingen, die uiteindelijk leiden tot Vikafjell (Vikafjellet). Het landschap toont alle kleuren die bergen te bieden hebben. We gieten het kristalheldere water van de bergstroom in onze drinkflessen en brouwen verse thee op deze locatie. Twee watervallen brengen het smeltwater van Vikafjell naar beneden in de vallei. We dwalen een tijdje rond. Let op de randen, waarachter het plotseling een paar meter naar beneden kan gaan. Voor dergelijk terrein kocht ik een veiligheidstouw van twee meter met twee karabijnhaken, die de borstriem van mijn dochtertje met mijn riem verbindt.

We kunnen niet genoeg krijgen van deze schoonheid en we hebben tijd nodig voordat we terugkomen en verder noordwaarts rijden naar Vikafjell (Vikafjellet)

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph., mare.photo

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph. | © mare.photo

We rijden langzaam deze geasfalteerde zigzaglijn omhoog naar Vikafjell (Vikafjellet) en blijven Myrkedal in de gaten houden. Omdat het panorama adembenemend, fantastisch, onbeschrijflijk is. Keer op keer verandert de zon van licht door de snelle beweging van de wolken. Het landschap aan de voet van de Vikafjell (Vikafjellet) wordt met waardigheid verlicht, zoals met een enorme theaterspot.

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph.

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph.| © mare.photo

Het is fascinerend om de sneeuwgrens te overschrijden. Toen we hier eind december waren, lag de sneeuw tot vier meter hoog in Vikafjell (Vikafjellet). De weg door Vikafjell was als een kleine rechte kloof tussen twee hoge witte muren. Soms wordt de pas geblokkeerd, dan wacht je bij de barrières voor de sneeuwblazer en vorm je er een konvooi mee. Omdat zelfs voertuigen met vierwielaandrijving, hoe zwaar ook, de sneeuwmassa’s niet langer aankunnen. Maar desoriëntatie is nog gevaarlijker als je een straat in de witte vlakte niet meer herkent en in het ergste geval het diepere terrein in zou glijden.

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph., mare.photo

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph.| © mare.photo

Maar nu is het mei en de wegen zijn vrij en we herkennen nauwelijks het landschap in de bergen. Bijna niet. Omdat de contouren, de heuvels en de verdiepingen een zeer vergelijkbaar silhouet vormen. Met sneeuw bedekte meren zijn te herkennen aan hun vlakke oppervlak, dus we weten waar ze waren.

We zijn op zoek naar een van de parkeermogelijkheden, want vandaag brengen we de nacht door in Vikafjell (Vikafjellet). De berghutten zijn deels verlaten en voor veel camperreizigers is de Vikafjell te onvoorspelbaar van het weer. We parkeren niet in het veld met betrekking tot de natuur, omdat beschadigde planten in dergelijke regio’s soms een paar maanden tot jaren nodig hebben om te herstellen. Afgezien daarvan valt dergelijk gedrag niet onder de algemene regel, het recht van iedereen en kan het echt duur zijn. De paar baaien in de niet al te drukke straat zijn groot genoeg en een VW-camper kan heel weinig ruimte aan.

Vikafjell, Kodak Ektar, VW T6 California Beach 4Motion, Leica M Elmarit 2.8 28 aph., mare.photo

Vikafjell, Kodak Ektar, VW T6 California Beach 4Motion, Leica M Elmarit 2.8 28 aph.| © mare.photo

Vandaag moeten we voorzichtig zijn op de sneeuwranden om niet in de watergaten te breken. Het ontdooide water glinstert al in turkoois groen, maar er is nog een ijslaag onder. Elke stap waarmee we diep zinken, moet worden overwogen.

Onze hond houdt van sneeuw en het is alsof hij de Vikafjell (Vikafjellet) herkent. Hij kan niet wachten om in de sneeuw te springen, erin te wentelen, met zijn snuit door het zware witte water te ploegen en dan vrolijk te schudden.

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph., mare.photo

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph.| © mare.photo

Het is ook een ervaring voor onze kleine dochter om in lichte sneeuw rond te rennen in de sneeuw. Daarna gaan we voor de VW-bus zitten en genieten van een kopje thee en wat Noorse koekjes voor dit panorama.

Het is zeer zeldzaam, maar het is nog steeds mogelijk om rendieren in dit gebied tegen te komen. Omdat er ongeveer 500 tam en wild rendieren zijn in het Vikafjell-gebied (Vikafjellet) tussen Voss en de Sognefjord. Vanaf 1848 vaagden de boeren met hun kleine bergboerderijen het wilde rendier in dit gebied weg, bang dat ze de wolf zouden aantrekken. Bovendien gaven ze er de voorkeur aan de weilanden voor hun vee te gebruiken.

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph., mare.photo

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph.| © mare.photo

Het duurde tot 1950 voordat 10 rendieren werden vrijgelaten in het gebied rond Vikafjell (Vikafjellet), waaruit zich een gezonde wilde populatie ontwikkelde in dit uitgestrekte gebied, dat overeenkomt met de voedselvoorziening. Rendieren kunnen heel goed overweg met kale landschappen. Vandaag zijn er vaste quota voor de jacht.

We zullen vandaag geen dieren zien, ook niet als we diep de Vikafjell (Vikafjellet) inlopen. Het is het waard. Op voorwaarde dat u waterdichte en stevige schoenen bij u heeft. De gemarkeerde paden van de Norsk Turist Foreningen zijn ideaal voor een uitgebreide wandeling. Deze vereniging is vergelijkbaar met de Alpine Club en zorgt voor de onvergetelijke mogelijkheden om te wandelen en langlaufen in heel Noorwegen.

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph.,mare.photo

Vikafjell, Kodak Ektar, Leica M Elmarit 2.8 28 aph.| © mare.photo

Na een uitgebreid ontbijt en een korte wandeling pakken we ons in de late ochtend in en bezoeken we de gemeente Vik aan de Sognefjord en Fresvik aan de andere kant van de weg ter nagedachtenis aan onze beste kerst en oudejaarsavond met Noorse vrienden op deze plek.

[wpgmza id=”46″]

Leave a Comment