Precies in het midden van dit alles – alleen de reportage

Er zijn verschillende manieren om de plek te beschrijven met zijn mensen en dieren. De meest saaie vorm is de documentatie, de meest opwindende van de reportage. Maar wat is er aan de hand met de reportage? Is ze nog steeds actueel?

Er zijn mensen die hun kennis ontlenen aan eigenlijk heel vreemde online lexicas of ze voeden die om welke reden dan ook. Maar er zijn iets dat deze platforms niet kunnen communiceren: de atmosfeer.

We leven in een tijdperk waarin we het risico lopen kennis uit te wisselen voor het denken en het bewust voorbereiden van de plaatsen, de mensen, de dieren zonder de noodzakelijke naïviteit en onpartijdigheid. In het proces wordt kennis gegeneraliseerd en, in zijn wijdverspreide vorm, stelt ons in staat om individueel te ontdekken.

Een klassieke manier om zulke belangrijke en levendige inzichten in een atmosfeer en een zeer individuele leefruimte te krijgen, is de reportage. Ze pakt een klein punt, een heel eigen gezichtsveld uit de grote Word Wide Nix en laat ons innig deelnemen aan de ervaring van de verslaggever.

De term reportage komt van het Latin reportare en wordt vertaald voor rapportage en rapportage.

Een goede reportage geeft het gevoel dat je er zelf bent. Daarbij biedt ze begrijpelijke inzichten in het onderwerp en altijd het standpunt van de verslaggever. Via een concreet voorbeeld zal hij in het onderwerp ingaan. De verslaggever rapporteert objectief op basis van aantoonbare feiten, maar weerspiegelt ook zijn persoonlijke gevoelens en indrukken. Hoe figuratief de taal is, des te meer wordt de inhoud vastgehouden. Zo’n reportage kan worden getransporteerd als pure tekst of aangevuld met afbeeldingen.

De persoonlijke relatie van de verslaggever met de plaats, met de mensen, met de gebeurtenis maakt het ons gemakkelijker om zich in de beschreven situatie te voelen.

Het begin van een rapport begint met een gedetailleerd voorbeeld uit de omgeving van het geselecteerde onderwerp. Dit voorbeeld zal vanuit verschillende invalshoeken in het rapport worden bekeken. De verslaggever probeert consequent spanning op te bouwen en daardoor zijn lezers, kijkers en luisteraars te binden. Aan het einde van het rapport worden de verschillende standpunten samengevat en de verslaggever geeft een beoordeling, een blik op de toekomst.

En nu vraag ik me af waarom in elk woord van de wereld elke burgemeester, elke toerist en elke voorganger een enorme online encyclopedie met een bepaald schrijfprogramma voedt in plaats van op zoek te gaan naar mensen met hart en ziel over hun eigen plek, hun eigen kerk, om de eigen mensen te melden? Omdat hij emotioneel nauwelijks kan winnen voor zichzelf en zijn oorzaak mensen als met een goede reportage. Je kunt je afvragen hoe opwindend je eigen omgeving is, je eigen buurman. Het is zo spannend dat nieuwsgierige mensen hier komen.

Leave a Comment