Kodak Tri X – Vandaag was gisteren

Fischerstelle (Fiskeläge) Kovik +Kodak Tri X | © mare.photo

Foto’s laten altijd het verleden zien. En vorm een ​​stukje van de toekomst. Ze ontstaan ​​in een fractie van een seconde, op een moment dat nooit meer terugkomt. Met de Kodak Tri X hebben we een moment gevangen zonder vast te houden. Maar met de zekerheid dat hij zal blijven.

Met de Kodak Tri X op Gotland

We zijn onderweg met de Bulli, de Leica zit vol met de legendarische Kodak Tri X en we rijden richting Klintehamn. Het is slechts een korte trip naar de oude vissersplaats Kovik op Gotland, we ontdekken een kleine visserskapel. Geluiden van viool en accordeon resoneren. Langzaam naderen we de onopvallende en bescheiden kerk.

Boven de zee komen de donkere wolken samen, de wind klaart op. De zon geeft alles om keer op keer door te dringen. Voor ons aan de linkerkant is de visplaats met het kleine museum. Aan de rechterkant ligt deze kleine visserskapel, zo simpel als het niet eenvoudiger kan.

Kodak Tri X + Leica Elmarit M 2.8 28 asph. | © mare.photo

Kodak Tri X + Leica Elmarit M 2.8 28 asph. | © mare.photo

We naderen langzaam dit bijna raamloze gebouw. Altijd de wolken in zicht. De klanken van de viool en de accordeon ontmoeten ons en maken ons nieuwsgierig. Gotland-volksmuziek, zoals ze me doet denken aan de Zweedse film “As in Heaven”.

De geluiden domme, uit de wijd open dubbele deuren, komt er een vrouw met haar viool, begroette ons en vertelde dat hier hetzelfde vindt plaats op een avond service met achtergrondmuziek. We realiseren ons dat we zullen blijven, maar we zijn ongelovig dat deze kleine kapel van Kovik om zo te zeggen in niemandsland ligt, echt vol raakt.

Achter de kleine kerk is het naderen van een jonge kudde koeien die loopt springen van vreugde en voortdurend gericht op het water, en opeens komen ze, mensen die willen deze avond God dient te bezoeken. Binnen worden de kaarsen aan de muren verlicht. Klapstoeltjes staan ​​opgesteld, we besluiten zelf om eerst met onze kleine dochter voor de open poort te volgen.

De dominee is zijn eerste woorden begonnen, de kerk begint het eerste liedje en we besluiten bij het komende onwederige gerommel en beginnende regen maar om naar binnen te gaan. De voorganger zet de laatste twee klapstoelen naast ons, we kijken uit naar het dramatische samenspel van windvlagen, zon en regen, plus de voorbijtrekkende storm. En dan weer de inlays met viool en accordeon en het magische lied van de violist, soms als klassiek volk, dan weer als vrolijke polka.

Kort voor de zegening gaat de voorganger door de open dubbele deuren, klimt op de balk en trekt aan het touw totdat het belletje 10 keer is geslagen.

Nooit eerder heeft een kerk en aanbidding me zo diep geraakt als in deze plaats. Hij is heilig voor me geworden en onvergetelijk. Hij herinnert me eraan dat de eerste christenen vissers waren die moesten worstelen met het weer en min of meer succesvolle vangsten en veel een boot verloren. Misschien laten we onze kinderen op deze plek dopen, want de plek hier is zo bijzonder.

De volgende dag rijden we weer naar deze plek, waarvan de magie weergalmt. De lucht is helder blauw, een paar wolken drijven langzaam hun kant op. De contrails van het vliegtuig schilderen scherpe lijnen door het oneindige. Reflecterend neem ik de Leica M met de Elmarit 2.8 / 28 asph. nieuw en plaats een Kodak Tri X. Het oranje filter is bedoeld om de stemming te verbeteren en dus ben ik op weg om de sfeer van de vorige dag voorzichtig vast te leggen. Als geen andere film brengen de foto’s ons terug naar een tijd die ons meeneemt naar de levendige en actieve tijden van deze visplek in het museum.

Voor het album en voor deze site heb ik deze visserskerk in Kovik gefotografeerd, maar de eigenlijke foto van deze kleine kerk staat in de galerij van mijn hart.

Tussen haakjes, zelfs aan het begin van het christendom was de vis het geheime merkteken van de christenen. Vandaag kun je deze badge soms als een sticker op auto’s vinden.

Leave a Comment