De Kodak Tri X – Op een graan

Kodak Tri X | © mare.photo
Fröslevlejren Danmark | © mare.photo

De zwart-witfilm Kodak Tri X is een van de meest populaire films in monochrome en analoge fotografie en filmproductie uit het verleden, maar ook het heden. Vooral in kunstfotografie vindt hij zijn toepassing vandaag de dag. We waren geïnteresseerd in zijn verhaal.

Wie zich bezighoudt met analoge fotografie en geïnteresseerd is in de klassieke fotojournalistiek, die exposities bezoekt van bekende fotografen die naar de Kodak Tri-X komen. We gebruiken de film voor een zeer traditionele reportage en willen weten wat hem na meer dan 60 jaar nog steeds zo jong houdt.

Als je de Kodak Tri-X wilt ontdekken, is het de moeite waard om terug te gaan in de tijd naar het jaar 1954. Dat is de geboorte van deze klassieker. En daarmee worden nieuwe klassiekers geboren die zonder deze zwart-witfilm nooit zouden bestaan.

Maar alles wat nieuw is, is slecht. Dit is hoe de critici in eerste instantie denken dat het graan te grof is en het contrast te intens. Zelfs kranteneditors maken alleen foto’s van een Kodak Tri-X wanneer er geen betere is, die fijnkorrelig is. Zelfs grijstinten, zachte schaduwtekeningen, dit is allemaal gewend.

Maar dan komt het jaar 1957. Een filmcamera ligt in een kinderwagen. De vrouw die hem ’s middags rondleidt door de straten van Parijs, voelt zich vervolgd en rent voor haar leven. Alleen de lichten van de stad verlichten het. Het drama en de realiteitszin maken deze film onverslaanbaar. ‘S Nachts wordt Moreau wereldberoemd als de vrouw die de kinderwagen duwt. Als een van de scènes van de beroemde film van regisseur Louis Malle, “Lift to the Scaffold”.

Deze film zou nooit een klassieker zijn geworden zonder de Kodak Tri-X, misschien zonder succes. Voor het eerst in de filmgeschiedenis is het mogelijk geworden om nachtelijke scènes zonder kunstlicht te creëren. Toen de film in 1959 begon in tal van Europese bioscopen, inspireert het de massa en helpt het ook de Kodak Tri-X voor een doorbraak.

Plots nemen fotografen over de hele bank dit materiaal en gebruiken het in het belichtingsbereik tussen 200 en 1600. Er zou geen genre moeten zijn waarin dit materiaal niet wordt gebruikt. Dat is net zo waar voor de bioscoopwereld als voor fotografie.

Zelfs nu nog is deze nu meer dan 60 jaar oude film een ​​van de favorieten van analoge fotografen. Hij zei vaarwel tegen het rapport, maar niet omdat hij zijn effect verloor. Integendeel, de reportage heeft waarde verloren door zijn eigen willekeur. En toch zijn er mensen die steeds enthousiaster worden over de ontwikkeling van het beeldmateriaal en er uitkomen. Het is nu mogelijk om de Kodak Tri-X bloot te stellen aan een gevoeligheidsbereik van ISO 50 tot 12.800.

Maar hij onthult nooit zijn eigen karakter. Onaangepast, idiosyncratisch, robuust, edgy en hoogcontrast – dit zijn enkele van de houdingen die hem vandaag nog steeds zo populair maken. De motieven intens maken is de verantwoordelijkheid van de fotograaf – de rest wordt overgenomen door deze film.

Dat is precies wat ik zocht voor onze aankomende reportageserie “Slesvigland”. In 1920 werd de huidige demarcatielijn getrokken tussen Denemarken en Duitsland, heel democratisch. Over twee jaar wordt het jubileum groot gevierd. Ik ga op zoek naar aanwijzingen, ontdek gesloten barrières van grensovergangen die niet meer bestaan. En bezoek de concentratiekampen aan beide kanten van de grens met hun koude prikkeldraad en hun barakken en wachttorens, vind verlaten grenshuizen en maak ruzie met de nu meest geavanceerde bewakingssystemen. Ik rouw in het verhaal van talloze moorden bij de grenswachten en kijk uit naar vergaderingen met Deense en Duitse grensbeambten. Ik aanvaard dankbaar de uitnodiging van de Dansk Library om historisch materiaal te onderzoeken en mensen te ontmoeten die thuis zijn op deze grens en dat al lang zijn.

Welke film kan dit opwindende en vormende evenement beter documenteren dan de Kodak Tri-X? Ik heb een eerste film getoond en hij heeft mijn beslissing om dit project alleen analoog te maken en om reeds gebruikte digitale afbeeldingen analoog uit te wisselen, versterkt. Niet elke foto is gefotografeerd met een Kodak Tri-X, maar garandeert de meest ontroerende momenten. Omdat ik één ding wil bereiken. Dat de foto’s naar dit landschap bijna aanraken als deze film.